Nathaliefje en ik zijn rijk, zeer rijk zelfs, wij leven op grote voet en kunnen ons zowat alles permitteren wat ons hartje belangt én
verlangt. Bij ons is alle comfort voorhanden en een dik pak luxe te vinden, alleen drukken wij deze weelde niet uit in materiële dingen en nog minder in geld. Het gaat simpelweg om… liefde, dàt is ons ware huiskapitaal, op dat vlak zijn wij twee miljonairs, onmetelijk is deze rijkdom van ons beider hart.
Maar om zulk solide liefdesnestje uit te bouwen, en zeker om het stevig te onderhouden, zijn er ook zeer wereldse dingen – niet in het minst van de geldelijke soort – broodnodig, als fundament voor de rest van onze hemel en sterren. Zo passeerden wij alvorens definitief neer te strijken in ons loftje te midden van de wolken langs de exponenten van het menselijke kwaad zoals daar zijn: inhalige banken, onbetrouwbare bouwheren, bedrieglijke immothekers, valse aannemers en ander volk van perfide kaliber. Te veel om op te noemen, om moedeloos en diep bedroefd van te worden. Gelukkig hadden wij mekaar en, dat dachten wij toch, het onkreukbare bestaan van nobele notarissen, die ons (voor een torenhoog ereloon) gingen beschermen tegen elke mogelijke onwettelijkheid, met ons vaderlands recht als wapen. Tarara!
Bij het afsluiten van ons huwelijkscontract hadden wij de nodige regelingen voorzien om maximaal mekaars erfgenaam te zijn bij overlijden, een niet onbelangrijk gegeven bij onze gezamenlijke aankoop- en verbouwingsactiviteiten. Notaris X wist hier terdege van, hij ging dit nauwgezet in onze akte stipuleren. Wij hadden een blindelings vertrouwen in die man, maar helaas, bij een volgende afspraak in zijn kantoor bleek hij dit manifest niet gedaan te hebben. Hij ontkende zelfs onze vraag, terwijl we er wèl voor betaald hadden. Alles was over te doen, inclusief het prijskaartje én de denigrerende houding van notaris X, die ons terloops zei dat hij elk moment kon… doodvallen. Hij nam ook zijn levensnoodzakelijke medicatie niet meer, zo veel (of weing) was dat leven hem nog waard. Oh my God, en zulke zielenpoot moest onze financiële belangen behartigen. Enfin, wij zijn ijlings uitgeweken naar notaris Y (v), die ons meteen meedeelde dat notaris X een tijdje was geschorst geweest door de orde der notarissen en uit een andere bron vernam ik ondertussen dat hij al jarenlang zware huwelijksproblemen had en aan chronische depressies leed. Ik had ook nooit gesnapt waarom hij me soms al grappend verhalen deed uit de dossiers van mijn buren en er dan smalend aan toevoegde: daar kunt gij misschien… een boek over schrijven. Maar het kon nog erger: notaris Y moest tot onze allergrootste verbijstering vaststellen dat notaris X zelfs bij onze tweede dwingende vraag (én forse herbetaling) die noodzakelijke voorziening in onze huwelijksakte niet had aangebracht, dit was toch een onbegrijpelijk falen. Kan zoiets niet een notarieel misdrijf genoemd worden? Notaris Y heeft dan het dubbel mislukte huiswerk van notaris X overgemaakt en wij betaalden – met veel tegengoesting, maar verplicht – voor een derde keer de hoge prijs voor één wijziging. Wij wensen notaris X een spoedig einde aan zijn praktijk om zich eindelijk te kunnen toeleggen op een voorspoedig huwelijk. Tenzij hij dan toch doodvalt bij de intieme taken die hij mogelijks overneemt van de minnaar die zijn vrouw reeds jarenlang heeft verzorgd.
Zie mijn toekomstig boek.
In de aanvangsfase van onze verhuis- en verbouwingsperikelen diende er een woning verkocht te worden. Een koper was snel gevonden, het was een aimabel jong vrouwtje dat samen met haar ex-man een kast van een villa verkocht en dus de nodige centjes had. De verkoopovereenkomst was in minder dan geen tijd bezegeld, het geld ging geen probleem zijn.
Tot de vervaldatum voor het wettelijk te betalen voorschot (10 procent) zijn eindpunt naderde… wij kregen geen contact meer met het dametje, ze leek wel van de aardbodem verdwenen, hoewel ze om het hoekje woonde. Ze bleek niet meer thuis te vinden, onze mails bleven onbeantwoord en telefoneren of sms-en lukte ook niet, precies alsof ze dood was, in theorie kon dat. Maar toen begonnen leden van haar familie ons te bestoken met dreigberichten en (zogezegd) anonieme aantijgingen tegen ons, wij zouden fraudeleus zijn, hallo? Langzaam werd ons alles duidelijk, de tegenpartij wilde onder de koopbelofte uitkomen en zeker niet de 10 procent voorschot betalen. Een bedrag dat ons toekwam als schadevergoeding bij het verbreken van de koop (waarvoor betrokkene niettemin getekend had). Wij voelden ons echter sterk, we hadden wet en recht aan onze kant, zie onze notaris Y, die wij daarvoor dik betaalden. Maar, toen volgde er even een kille anti-climax: notaris Y stelde voor dat er
misschien kon… gepraat worden met het (valse) dametje. We zouden “in gesprek kunnen gaan” om een eerbaar compromis te vinden en om er op die manier toch uit te geraken, dus door de wettelijkheid even aan de kant te schuiven. In mensentaal: de koop in der minne annuleren om ons terug van nul te laten beginnen, de boete mocht dan onder de mat. Toen hebben Nathalie en ik onze tanden laten zien, én ons karakter, én onze vastberadenheid: geen gezever hé. Ofwel (conform de wet) onze centen, ofwel zonder dralen over naar de rechtbank, voilà, te nemen of te laten. Instant maakte notaris Y een welwillend gebaar in onze richting: uiteraard hadden wij gelijk, zie de duidelijkheid van de wet en het respect voor ons rechtstelsel. Tja, ze kwam wel met hangende pootjes achter ons aan georakeld met dit betoog, duidelijk uit schrik voor de blaam ten aanzien van haar naam en faam als gevolg van een mogelijk rechterlijk vonnis. Om een onverkwikkelijk verhaal hier positief uit te klaren: onze koopster zag de juridische bui hangen en kwam op de valreep over de brug met het voorschot en later de volledige koopsom, duidelijk tegen haar zin. Maar we hadden haar klein gekregen met onze onverzettelijkheid, die gebaseerd was op correcte interpretatie van het recht. En het feit dat wij niet wilden zwichten voor modieus gelul over “mekaar vinden in wederzijds overleg” en rond de tafel gaan zitten en “ons hart laten spreken tegenover mensen die zwakker en kwetsbaar zijn”, lees: voor wie de wet niet geldt etc… Tja, wij doen principieel niet mee aan die nieuwendaagse prietpraat waarbij vigerende wetgeving nog slechts een vodje papier is waar ge desnoods uw gat kunt mee afvegen. Kak of gene kak, de pot van de wet op, zeggen wij, afdokken!
Bovenstaand geval is slechts één van de kleine rampen en calamiteiten die wij tegenkwamen op ons kronkelig pad naar dat nieuwe leven – richting hemel weliswaar – op ons kleine dakappartement. Tegelijk met ons liefdesnestje hadden wij in Leuven een studio laten optrekken voor onze (stief)zoon. Ook dat werd een hels verhaal van leugen en bedrog. Zowel de bouwheer, de aannemer, het immokantoor, het architectenbureau als de diverse betrokken bouwfirma’s speelden onder een gezamenlijk hoogst onbetrouwbaar hoedje, met blijkbaar maar één doel: ons rollen. Nathalie heeft hemel en aard moeten verzetten om dit verhaal tot een goed einde te brengen. Ze corrigeerde constant het slordige werk van een architect, ze spelde een malafide bouwheer permanent de les, ze detecteerde onafgebroken de mankementen van stielmannen en de nalatigheden van… Century 21, het zogezegde paradepaardje in de nationale (schandalige!) immobiliënwereld. Ik stond mijn geliefde trouw terzijde in dit toch wel ongelijke strijdperk van individuele burgers tegenover een onbehouwen bouw-maffia die zich gewetenloos verrijkt met wapens van steen, glas en beton, in een ware bouwoorlog.
Uiteraard haalden de uitvoerders de voorziene datum van de wettelijke oplevering niet, de studio was op die dag nog een heus slagveld. Echter niet volgens de beulen-executeurs van Century 21, zij vonden dat de aangerichte rommel best gezellig was, armen of benen breken in de onoverzichtelijke chaos vonden zij een berekend risico. De wet voorziet echter dat de koper-klant dan recht heeft op een schadevergoeding, een bedrag dat stelselmatig oploopt naarmate de oplevering verder opschuift in de tijd. Dat was uiteindelijk een niet gering sommetje geworden, de bouwheer had echter geen argwaan. Doodgemoedereerd zei hij tegen ons: allee, dat gaat ge me toch niet aandoen (op een schaamteloze manier, met abstractie van al zijn gefoefel en gewoeker). Wij gaven echter geen duimbreed toe, we wisten ons weer eens gesterkt door de wet, en (nog tegen beter weten in) door onze notaris. Want aldus notaris Z (medevennoot van notaris X): hola, zo’n vaart moet het toch niet lopen met die verwijlintresten… wij waren gewoonweg verbijsterd door zulke uitspraak, die volkomen haaks op de wet stond. Een spontane uitlating uit de mond van een hooggeëerde notaris, die enkel met de wettelijkheid als kapstok en handleiding mocht werken. Wij gaven notaris Z meteen lik op stuk, we wezen letterlijk op ons recht. Het waren eigenlijk wij die op onze bescheiden manier daar de rechtstaat zaten te handhaven tegenover die notabele van het notariaat. Zo miserabel toch. Op de dag van betekening van de aankoop bij de notaris brachten wij die boete uiteraard in aanrekening, dat leidde bij de notaris van de tegenpartij tot de smalende opmerking tegenover ons dat wij aanspraak maakten op… woekerintresten. Toen ben ik uit mijn krammen geschoten en heb die man de volle lading gegeven. Het ging om een video-afhandeling. Wel, die kerel is daarna een paar minuten letterlijk uit beeld verdwenen, met ander woorden: puur uit schaamte op de vlucht geslagen. Het commentaar van notaris X: daar gaat hij niet goed van zijn. Maar eigenlijk was deze repliek niet mijn taak geweest, daarvoor betaalden wij immers onze eigen notaris. Tja, op zulke momenten vormen zij een kliekje dat meer met onderlinge knipoogjes werkt dan met recht en wet.
Ach, ondanks alle scha en schande, en spijts de normaliter vermijdbare ravages en kopbrekerij, inclusief het nachtenlang wakker liggen over het manifeste bedrog in deze zogezegd beschaafde wereld, hebben wij onze strijd toch gewonnen. Niet enkel met dank aan dat restje wettelijkheid waar wij ons altijd op beriepen, maar meer nog met behulp van een steeds voorhanden zijnde grote portie liefde. Het gulste geschenk waarmee mensen alles kunnen overwinnen.
