Overmorgen – op dinsdag 3 november – is het de postume verjaardag van mijn zoon en enig kind Vincent, hij haalde net niet de kaap van 37 jaar. Vincent overleed op 3 september 2018 op slechts 36-jarige leeftijd, na een slepend en erg pijnlijk ziekteproces van bijna tien maanden.

Eigenlijk verliet Vincent dit leven reeds op vrijdag 31 augustus 2018. De hoofdarts van palliatieve had hem gevraagd of hij ‘iets’ wou om de terminale pijn nog wat te verzachten. Vincent stamelde drie keer een antwoord, pas de derde keer verstond ik – met mijn oor aan zijn mond – wat hij zei en dat was: een gebroken JA. Vincent kreeg dan de medicatie die hem liet slapen om niet meer wakker te worden, drie dagen later ontsliep hij definitief. Enkel ik was als vader – samen met die arts – aanwezig bij mijn zoon toen hij de laatste keer bewust deze wereld inkeek. Onze blikken hadden zich nog diep gekruist, ik gaf hem woordenloos mijn goedkeuring om in die eeuwige slaap te vallen. Mijn kind had genoeg geleden, hij mocht nu rusten in vrede. Het was een onwezenlijke troost dat ik erbij was geweest zowel bij zijn geboorte als bij zijn ingezette dood.

Mijn zoon kreeg zijn kankerdiagnose eind 2017, het was meteen dodelijk prijs, hij zat direct in het eindstadium, elke medische behandeling was op dat moment eigenlijk al overbodig. Op Vincent’s haast wanhopige vraag hoe het dan verder moest met de mogelijke toepassing van nog een strohalmpje chemo antwoordde de behandelende professor-oncoloog zonder enige vorm van medeleven en met een uitgestreken gezicht: aha, gij wilt dus nog chemo?

Tijdens dat ganse jaar 2018 is Vincent elke dag nog slechter geworden, er zat geen enkele beterschap meer in, de pijn was op meerdere dagen ondraaglijk, zijn bestaan was een harde lijdensweg geworden. Hij had wel nog de moed om op zijn geheel eigen manier afscheid van ons te nemen, met kleine perfect gekozen woordjes en door zijn aparte vorm van humor: met zachte ironie, soms nog met een schalkse knipoog, ook door zijn oneindig talent om te relativeren. Hij kon van zijn zoveel te korte leven nog de winst aan schoonheid zien, hij bedankte ons hiervoor op warmhartige wijze, en hij was vooral een dappere papa voor zijn jonge kindjes, zijn twee kleine meisjes die zijn oogappels waren.

Met een uitzonderlijk creatieve gedachtengang slaagde Vincent er in om te besluiten dat zijn leven kortstondig maar niettemin geslaagd was, dat heb ik als vader steeds zijn mooiste nalatenschap gevonden: geen drama of tragiek, gewoon maar doorgaan tot de adem stopt, dat zei hij bijna woordelijk, zelden liet hij een traan en klagen vond hij een verspilling van de schaarse tijd die hem nog restte. Mijn zoon verliet dit leven op zijn eigen stille en sobere manier. Zo had ik hem ook reeds gekend als kind, als het rustige jongetje dat zich verschanste op de achtergrond, hij stond liever niet in het licht van de schijnwerpers, hij verkoos bescheidenheid boven belangstelling van de buitenwereld voor zijn persoontje. Het was alsof hij als kind reeds een “bezonnenheid” had verworven die – ik wik en weeg hier mijn woorden – het “overbodig” maakte om nodeloos lang te leven. Dat heeft hij ook meer dan een keer gezegd, of was het een voorspelling: ik denk dat ik jong zal heengaan…

Ik ben steeds het vroegrijpe kind in de jonge man blijven zien, dat gevoel maakt zijn definitieve vertrek draaglijker, in de kinderblik van mijn zoon zat al het diepere levensinzicht dat ik als volwassen vader steeds bewonderd heb. Klopt het dat zijn bestaan op deze aarde moreel en sociaal afgehandeld en volbracht was op 36-jarige leeftijd?
Dat is een existentiële vraag die ik blijf meenemen, maar zeker weten: ik voel nog zijn blije kracht en geniet nog altijd van zijn jong verworven wijsheid.