Ik ga u hier groot nieuws melden over mijn ex-collega Juliaan (76) uit Becquevoort: hij heeft een nieuw lief. Dat is afgezaagd zult u zeggen, dat hebben we al zoveel keer van u mogen vernemen. Hola beste lezers, niet te voortvarend met uw kritiek hé, want die verse vlam van mijn bijna bejaarde maatje komt uit Thaïland. Op de 50 (vijftig!) foto’s die hij me stuurt via mail kan ik zien dat ze bloedmooi is: een superslank model met volle vormen en een angeliek gelaat. Haar ogen lijken me wel Aziatische meren, of rivieren, dat kan qua diepgang ook. Ik kan me best voorstellen dat Juliaan daar stapelverliefd in verdrinkt (want hij kan niet zwemmen, zijn specialiteit is altijd hardlopen geweest, pijlsnel als een Hagelandse rashond achter de schoon vrouwen aan).
Ik toon de exotische portretten aan mijn eigen geliefde (ook mooi gerief), zij beaamt mijn positieve en lovende inschatting, maar spreekt zich nog niet helemaal uit… houdt ze een slag achter de hand? Tja, mijn vrouw is een fantastisch enigma, dat wil zeggen: een hyperintelligent raadsel, voor mij toch. Ik hol vaak achter haar aan als de domste jongen van de klas, maar ik maak tenminste trouw mijn huiswerk, te bed en niet te bed: ik schrijf alles op, om te beginnen de seksdingen aangaande de eeuwige minnaar Juliaan en zijn (zo te zien en te bewonderen) erotische verovering.
Deze zwoele lotusbloem heet Chu Thongsuk.
Ik weet dat ge gaat zeggen dat ze precies 18 jaar lijkt, schrijft Juliaan nog, maar ze telt wel wel degelijk 36 lentes, corrigeert hij mijn gedacht. Hij en zijn Thaïse lief schelen dus 40 jaar, van mijn kameraad vind ik dat niet abnormaal, met banaliteiten zoals leeftijd houdt hij zich niet bezig.
Ik ben u eigenlijk nog een andere uitleg verschuldigd aangaande Juliaan, het betreft een verhaal met een zware persoonlijke lading voor die man. Als ik enkel zijn vrolijke seksesbattementen zou voorleggen (zoals ik tot nu toe deed), dan zou u kunnen denken dat hij niet meer was dan een flamboyante flierefluiter, dus letterlijk: permanent achter zijn fluit aanrennend. Oké, dat was misschien zijn hobby en 
bij momenten zelfs zijn passie. Maar Juliaan was beroepshalve ook een uitstekend hoofdinspecteur bij de politie, gespecialiseerd in de niet zo propere zedenzaken (tja, iemand moet dat vuile werk doen nietwaar). Soit. Maar Juliaan was tevens een echte… vader, de fiere papa van een knappe dochter. Hij voedde haar gedurende meer dan 20 jaar met de meest vaderlijke toewijding op, samen met zijn toenmalige echtgenote. Die laatste was niet zijn grote liefde, het was eerder een jeugdaccident (ach, dat gebeurt in zoveel gezinnen). Niettemin nam hij zijn volle verantwoordelijkheid voor zijn kind. Ondertussen kneep Juliaan links en rechts een katje in het donker en meer dan eens bij heldere dag. Tot zijn huwelijk stuk knalde, net op het moment dat zijn dochter de deur uitging om gaan samen te wonen met een man die zij als haar hoogste ideaal in de liefde aanzag. Vergissing, dacht Juliaan, die gast is een bruutzak, maar hij verstopt zijn ware aard nog. Zijn dochter volhardde echter, ze beviel kort na mekaar van twee zoontjes, meteen de oogappels van Juliaan, maar… hij voelde perfect aan hoe de schoonzoon hem “buitenzag” bij elk bezoek. Hij was voor die norse jongen duidelijk “persona non grata”. Toen Juliaan hem dat eens fijntjes doorstak, flapte die brutale aap (= de woorden van mijn kameraad) uit: sorry opaatje, gij zijt bij mij aan het verkeerde adres met uw speciale levenswijze, ik hou zo niet van losbandige vrouwenlopers, mijn zoontjes konden echt geen slechter voorbeeld hebben. Daarmee was alles gezegd.
Juliaan was met verstomming geslagen. Zijn dochter zweeg maar leed erg onder deze penibele situatie… zo erg dat ze ziek werd. 
En dan viel het drama voor, het verhaal kende zijn meest tragische wending: dochterlief (26)… stierf, aan een ongeneeslijke kanker, in zijn kiem aangestoken door een dik pak ingeslikt verdriet (was de diagnose van haar papa).
Dit helse gebeuren speelde zich af in de periode dat ik wat minder contact had met Juliaan. Beroepshalve verdween hij uit het zicht voor mij, hij was immers pas gepensioneerd en onze wegen liepen wat uiteen. Maar toch kon ik het intrieste verhaal met stukken en brokken vernemen van mijn familie en kennissen uit Becquevoort. Juliaan was dus extreem zwaar getroffen door het verlies van zijn enig kind en tegelijk botste hij op een schoonzoon waarvan ik via diverse bronnen uit zijn naaste omgeving het volgende begon te vernemen: het betrof een klootzak van een kerel met een meer dan lichtjes psychopathisch profiel. Hij zat al jaren zwaar onder de antidepressiva en vertoonde in de meest onvoorspelbare omstandigheden een choleriek en zelfs hysterisch gedrag. Betrokkene was reeds meermaals opgenomen geweest in de psychiatrie, zowel vóór zijn kennismaking met de dochter van Juliaan als daarna.
Maar waarom had Juliaan me dit al die tijd verzwegen. Ik was toch steeds zijn goeie collega geweest, privé een van zijn beste maten en bovendien (wegens mijn familie ter plekke) een halve dorpsgenoot van hem. Dat heeft hij me pas later opgehelderd. Hij was beschaamd dat het zo fout was gelopen met zijn dochter, dat ze in handen van een gestoorde man was gevallen en dat hij zo’n malheur had moeten… voorkomen hebben, wegens: eens vader, steeds vader. Maar Juliaan toch, probeerde ik dan, uw kind was een volwassen vrouw geworden, hoe zoudt gij haar hebben kunnen tegenhouden.
Ik weet het maat, repliceerde hij, maar ik was zodanig verblind door mijn eigen liefdesperikelen, die vitale drang om toch altijd nog hoger te mikken. Ik wou de volmaakte romance bekomen, daardoor verloor ik mijn dochter wat uit het oog.
Ik heb hem min of meer kunnen overtuigen dat het uiteraard zijn goed recht was om voor die perfectie in de liefde te gaan, daar is geen oneer aan, integendeel. Het getuigde net van een sterk karakter om tegen de stroom in… lief te hebben, want daar ging het toch om.
In het deugdelijke Becquevoort gold het sinds mensenheugenis als een wijs volksgezegde dat de band tussen een grootouder en zijn kleinkinderen niet kan en niet mag verbroken worden. Ons land is daarin later gevolgd met een wettelijke regeling om dit te bekrachtigen, wat getuigt van een uitzonderlijk groot samengaan tussen recht en rechtvaardigheid. U hoort mij komen: gelukkig heeft Juliaan zijn kleinzoontjes nog, als dierbare herinnering aan zijn geliefde maar afgestorven dochter. Dat verzacht de pijn, in die kinderen kan hij zijn eigen enige kind terugzien. In theorie klopt dit.
In de praktijk echter eindigde dit trieste relaas zoveel schrijnender: de knettergekke schoonzoon was naar de rechtbank gestapt om Juliaan buitenspel te zetten en… hij had zijn perverse slag thuisgehaald. Exceptioneel verloor een grootvader het bezoekrecht aan zijn kleinkindjes, omwille van (volgens uitspraak van de familierechter): zijn speciale levenswijze… dit werd (gespeeld wenend) ingefluisterd door de (zogezegd) beklagenswaardige weduwnaar, het zelfverklaarde slachtoffer voor het leven, die hiermee Juliaan de duivel aandeed. Het was een vonnis dat Juliaan als een hakbijl recht in zijn hart trof, hij werd in twee gespleten door dit giftige verdict van de rechtbank. Een man die enkel liefde zocht, werd vermorzeld.
Nathaliefje en ik kijken verder naar de 50 foto’s van Chu Thongsuk, we zien in die 50 Aziatische tinten een overdosis schoonheid. We wensen Juliaan deze esthetische en hopelijk erotische troost voor het bittere verlies van zijn kleinzoontjes, na de dood van hun mama, zijn schone dochter. Moge zijn aparte manier van leven, zijn onophoudelijke “queeste” naar de sublieme en ultieme vrouw als liefdesmadonna – desnoods een ladyboy, grapje hoor – hierbij tot een louterend eindpunt komen.
Toch kwam er nog een onverwacht staartje aan dit onverkwikkelijk verhaal. Het was mijn slimme geliefde die iets meende te zien, waar ik precies weer blind voor was geweest. Zij had met haar scherpste argusoog gekeken naar de portretten en wat was haar sluimerende conclusie: zou het kunnen dat Chu Thongsuk toch een… jongen was? Oh my god, riep ik, wie weet is dat inderdaad zo en heeft Juliaan op zijn 76ste de grootste stunt van zijn liefdesleven verwezenlijkt. Eigenlijk wilden wij het geen van beiden weten.
Et alors, besloot Nathalie, ja en dan, beaamde ik. Wie zijn wij om Juliaan deze “speciale levenswijze” te ontzeggen. Wij beseffen als geen ander dat hij naar het allerhoogste grijpt: hij wil het maximale uit zijn aardse bestaan halen. Het is een pure man die naar menselijke verhevenheid streeft, zijn exclusieve goede doel is schoonheid met liefde verenigen, wie biedt meer? Hiermee overwint hij definitief de gedrochten en de monsters van deze wereld, om te beginnen zijn ziekelijk lelijke schoonzoon, een toxisch persoon.