Tijdens een concert van de Britse popgroep Coldplay in Boston op 19 juli 2025 werd een “kiss cam” gebruikt, een camera die in het publiek naar koppeltjes zoekt en hen even op het grote scherm projecteert. Het publiek ging uit zijn dak toen een stelletje werd gefilmd dat daar niet echt op gerekend had. Zodra ze zichzelf uitvergroot in beeld zagen, draaide de vrouw zich bliksemsnel om en dook de man vliegensvlug onder de balustrade waar ze achter stonden. Alerte toeschouwers lachten nog harder, want zij hadden de man herkend. Het was Andy Byron, de CEO van een grote tech-company in de VS: Astronomer. Andy werd betrapt met Kristen Cabot in zijn armen. Kristen was de HR manager van datzelfde bedrijf. Nog diezelfde avond verwijderde de echtgenote van Andy Byron de familienaam van “manlief” op haar Instagram account. De rest van de catastrofale gevolgen voor het gehuwde paar werden discreet afgehandeld, men sprak dat het fortuin van multimiljonair Byron gehalveerd zou worden ten gevolge van de onvermijdelijke echtscheiding.

Ik heb een turbulent amoureus en relationeel leven geleid, ik was vaak met de foute vrouw op de verkeerde plek, zowel op concerten als in velden en bossen en meestal ook in bed. Maar ik heb het geluk gehad dat ik uit het zicht van de camera’s ben gebleven. Het digitale tijdperk was immers nog niet aangebroken en ik was bovendien stukken minder interessant dan zo’n bedrijfsbobo als Andy Byron. Mijn verboden erotisch verkeer verliep langs sluipwegen, ik werd hoogstens betrapt door achterklap en geroddel, mensen hebben steeds entertainment nodig bij gebrek aan sensatie in hun eigen bestaan… zonder geile spanning.

Voor mijn zogezegd zondig leven in het verleden ben ik meer dan een klein beetje veroordeeld geweest. Ik heb me er zelfs voor geëxcuseerd, in mijn teksten heb ik ontelbare keren mea culpa geslagen. Maar dat volstond blijkbaar niet, ook met dat soort eerlijkheid achteraf bekwam ik geen rehabilitatie, en niemand maakte de bedenking: hoe zou de echtgenote van die man zich eigenlijk gedragen hebben? Ter info van de lezer: deze dame kan het zich nu permitteren om de lieve oma te spelen, terwijl ik van rechtswege gevonnist werd als een persoon met een levenswijze die een bedreiging kan vormen voor zijn kleinkindjes. Dat is de bittere realiteit, terwijl ik reeds meer dan 5 jaar perfect burgerlijk én gelukkig ben getrouwd met een onberispelijk lieve vrouw.

Terug naar de visueel overspelige Andy Byron en zijn zedelijk onchristelijke Kristen Cabot. Wat deze kirrende en minnende tortelduifjes is overkomen, was hetzelfde noodlot der clandestiene liefde dat Gertrude en Ludovic ettelijke keren had kunnen treffen. Wie zijn ze en wat bedrijven ze? Wel, eerstgenoemde is de schuilnaam voor de moeder van mijn overleden zoon, de tweede is de troetelnaam voor haar jarenlange minnaar. Deze kerel is zoals de schuinsmarcheerder Byron eveneens officieel gehuwd en de respectabele manager van een gereputeerd Belgisch bedrijf. Ik zet het voor alle duidelijkheid nog even om in gewone mensentaal: mijn ex-vrouw heeft minstens één decennium (= 10 jaar) gerampetampt met een getrouwde man. Het kan zijn dat de buitenechtelijke romance nog steeds onderhouden wordt – ik word er ondertussen niet meer van op de hoogte gebracht, de eerste 5 jaar wél – maar dit ging dus om niet meer of minder dan “aanhouden”. Over deze affaire heb ik zelf nog aan mijn zoon tekst en uitleg moeten verschaffen, want de jongen begreep niet waarom hij op bepaalde tijdstippen niet welkom was bij zijn mama. Ik mocht dan haar woordvoerder zijn voor deze gênante toestand: zijn bezoek was om de zoveel tijd ongewenst omdat zij haar lief Ludovic dan intiem ontving. Saillant detail: de echtgenote van Ludovic – die minstens 10 jaar van niks heeft geweten – was een bijna directe collega (en hoger kaderlid) van onze zoon Vincent bij het verzekeringsbedrijf AG.

Omdat Gertrude constant onder spanning stond dat geburen, kennissen, vrienden en familie iets zouden “ontdekken”, had zij mij (haar ex) permanent nodig als toeverlaat om haar buitenechtelijke zorgen aan op te biechten. Ik was haar uitlaatklep voor de seks die zij bedreef met een zogezegde brave echtgenoot en bezorgde huisvader (met drie kinderen) die poepklaar om het hoekje woonde en dagelijks na zijn stresserend managerwerk bij haar zijn onkuise huiswerk kwam maken. Ik heb tegenover Gertrude deze praktijken nooit openlijk veroordeeld, maar haar terzelfdertijd toch aangemaand om zo vlug mogelijk klaarheid te scheppen in zulke vergrijpen tegen de… huwelijksmoraal, want indirect bedroog zij mee de echtgenote van Ludovic. Maar dat baatte niet, zij bleef hem ontvangen en met hem op stap gaan (ook naar concerten). Zij verkoos om door te gaan met dat wellustige dubbelleven, zij wou bewust “aanpappen & rollebollen” met een losbollige gast die getrouwd was én dat wou blijven, maar voor zijn seksuele pleziertjes diende die gewillige Gertrude. Het was ontzettend delicaat voor mij om haar te wijzen op het gevaar dat ze op zekere dag zou verlaten worden door die man, afgedankt omdat zijn erotisch pistool was uitgeschoten. Gertrude heeft één groot geluk gehad: ze is nooit betrapt geweest met Ludovic, enkel ik wist er van en ik heb van geen enkele belastende scéne foto’s gemaakt, toch niet dat ik me kan herinneren. Maar die film met overspel van mijn gewezen vrouw zit toch vast verankerd in mijn geheugen, in geuren en kleuren kan ik zoveel sappige en smeuïge details navertellen, maar ik heb gezwegen, uit tact en kiesheid, behalve hier in deze schaarse regels.

Wat ik echter onvergeeflijk vind is dat Gertrude, zelfs toen onze zoon op zijn sterfbed lag tijdens die laatste drie weken in de kliniek, nog steeds doorging met haar minnaar te ontvangen, zowel ’s morgen als ‘s avonds, soms vóór en altijd na diens werk.
Ze kwam daarom steevast een uur na mij aan in de ziekenkamer van Vincent.
Zo heeft ze ook zijn laatste levensmoment gemist. Ze was er niet toen onze jongen “ja”zei tegen de verlossende dood, hij wou definitief inslapen, hij aanvaardde dat finale spuitje. Dat fluisterde hij nog met een ultieme krachtinspanning in het oor van zijn vader. Ik hoop dat mijn kleindochtertjes dit trieste relaas over hun liefdesoma later zullen lezen.