Juliaan uit Becquevoort is mijn beste vriend en een ex-collega van bij de politie. Hij is een jongen van 76 die nog altijd achter de vrouwen aanzit, maar zijn tempo ligt nu wat lager (vertrouwde hij me onlangs toe), gemiddeld twee keer per week van bil gaan kan volstaan. Hij is ook “serieel monogaam” geworden, dat wil zeggen: hij is in principe trouw aan het lief dat hij er op na houdt. Verwisselen van partner geschiedt nog hoogstens enkele malen per jaar, zo om het seizoen bijvoorbeeld, tja, er komt toch wel wat sleet op mijn kameraad. Maar telkens ik hem zie, bruist hij van levenslust en vertelt hij me de sappigste verhalen, zowel uit zijn (hete) privé-carrière als uit zijn (zwoele) beroepsleven. Het zal u misschien niet verwonderen dat Juliaan jarenlang heeft deel uitgemaakt van de zedenpolitie, eerst een decennium in het Pajottenland, daarna de rest van zijn loopbaan in Brussel, met als specialisatie de befaamde en beruchte hoerenbuurt in de Aarschotstraat. Juliaan controleerde er iedere dag de vitrines, zijn kennersoog spiedde naar wat schoon was en wat vals. Het mooie aan zijn stiel was dat hij talrijke pooiers in de bak heeft gedraaid, wie zal het hem kwalijk nemen dat hij soms in natura werd betaald, ach.

Mijn maat is echt een vat vol anekdotes, hieronder geef ik haast letterlijk een gesprek weer dat ik de laatste keer met hem had, het was de maandag van Becquevoort kermis, zijn kersverse partner (een wulpse Limburgse) serveerde koffie met taart en ik smulde van Juliaan’s smeuïg relaas, de klodders slagroom spatten en spoten in het rond. Luister naar zijn lustverslag…

In het prille begin van mijn carrière moest ik, als lid van de zedenbrigade, eens een verkennend bezoek gaan brengen aan een succesvolle parenclub in Roosdaal. De anciens onder ons noemden deze locatie soms “Voosdal”. Ik was vergezeld van mijn nieuwe jonge baas, een dame nog wel, namelijk commissaris Viviane, ze was ontzettend knap, maar… eerder een schone jongen dan een bekoorlijke madam. Jawel, Viviane was voor de volle honderd procent lesbisch, wel flink voorzien van tieten en billen, maar dat was gerief waar ik als hetero en zeker als ondergeschikte moest afblijven. Ach, de job primeert en dicteert, wij gingen controleren of er in Voosdal volgens de regels van de wet gevogeld werd. Overspel maakte er wel de commerciële handel uit en gang-bangs zouden er alleszins gangbaar zijn, maar de uitbater mocht geen geld verdienen aan “professionele”  vrouwen (in casu prostituees) die er “vrij” kwamen copuleren. Enfin, dat zat daar op het eerste gezicht vol met jonggepensioneerden, tientallen koppels van boven de 50, sommigen zelfs 60 jaar en meer. Daartussen doolden wat jonge mannen rond, gemiddelde leeftijd 30 jaar. Die laatsten pakten gewoon wat zich aanbood, volgens de regels van de seriële polygamie. De ene na de andere deerne kwam aan de beurt, maar hun respectievelijke heren bougeerden niet. Die zaten wat te kletsen aan de kant van de seksmatrassen. Het was alsof zij niks anders dan vrijetijdspooiers waren die zelfs geen procentje wilden op het warme werk van hun geile echtgenotes. Ik keek mijn ogen uit mijn kop, wat een spektakel, maar strikt genomen geschiedde alles volstrekt legaal en zelf hield ik me uiterst keurig. Ik sloeg elk aanbod tot neuken af, Viviane loerde immers mee en die liep daar bovendien dik tegen haar goesting rond. Er viel niks of niemand te bekeuren en zij genoot ook niet van het uitgestalde vlees want die vrouwen waren uiteraard te oud voor haar. Alhoewel, als ik eerlijk mocht zijn, daar zat nog heel wat sappige marchandise tussen, maar ik moest mijn werk doen en beroepshalve mijn pistool in mijn broek houden. Op zeker moment echter, ongeveer één uur voor sluitingstijd, was er plots een helse deining in de zaak, alsof Voosdaal getroffen werd door een lokale aardbeving. De gepensioneerden kwamen als door de hitsige bliksem getroffen in beweging naar de donkerste plaats in de zaal. Daar zat precies iemand in gebed, voorovergebogen op haar knieën, was dit een lokale madonna of de eerste moslima uit het naburige Ninove die hier ter plekke kwam integreren. In ieder geval: het Vlaamse volk in Voosdal zag haar wel zitten (ze mocht er ook bij gaan liggen). Zelfs mijn eigen fantasie sloeg op hol en ik merkte ook dat Viviane even zichzelf niet meer was. Haar neusvleugels trilden van plotse nervositeit en haar boezem bewoog plots onrustig op en neer, en ook even hevig zijwaarts, tegen mijn flank. Bedankt collega, stamelde ik, maar wat zagen wij alsmaar explicieter: dat nieuwe dametje, hoogstens 25 jaar, liet zich achterwaarts pakken (sorry voor dit beroepsjargon) door zowat een gans peloton van die oudere rakkers, dat was daar gewoon aanschuiven om daarna in te schuiven bij de aangeboden waar (zo ging ik dat volgens de voorziene terminologie vermelden in mijn proces-verbaal achteraf). Viviane was sprakeloos, zij kon mij als “meerdere” geen enkele richtlijn meer geven. Zij smolt gewoon ter plekke voor dat extreem sexy mokkel met de fraaiste rondingen van opgestoken kont en aangeboden borsten. Dan zwijg ik nog zedig (deontologisch verplicht) over gleuf en geluidjes, want de zichtbaarheid in het aanvankelijke duister nam toe en voor onze ogen ontvouwde zich een erotisch klank- en lichtspel van een jonge vrouw die zich meer dan lichtzinnig bepotelen liet. Dit was niet meer of minder dan de geile realiteit geworden liederlijkheid, een openlijke ode aan al wat verboden was door de tien geboden uit de bijbel. De maagd Maria was neergedaald in Voosdal en voorzag de oudste apostelen in een apotheose van opperste seks. Het waren daar sacrale momenten, wij konden of mochten dit seksuele ritueel niet onderbreken. Viviane zuchtte en kreunde, ik hield me flink en ondersteunde haar zoveel ik kon, wat op zich ook weer opwindend was, maar enfin, ik kon mijn politiebaas toch niet bespringen in een parenclub. Na een goed uur kwam er gelukkig een einde aan deze processie van knielende en kruipende mensen. De laatste vlam was gedoofd en de lekkende kaarsen werden in alle slapte weer weggestoken. Het offermeisje dat gewillig haar blote rijkdom had laten berijden, stond weer op en lachte vriendelijk naar ons. Nee niet doen, zei ik meteen tegen Viviane, die reeds onverhoeds haar blouse begon open te knopen om…
Verdomme, wij waren hier met dienst, ik had ook wel goesting, maar als het niet anders kon dan zou ik “Vivke” zelf wel pakken in onze dienstauto. Zo ver is het dan (beetje spijtig voor mij) weer niet gekomen, wij fatsoeneerden ons buiten, ik mijn gedachten en zij haar kleren, soit. Wij hadden wel van alles gezien en alternatieve erotiek bekeken, maar overtredingen vielen er echter niet vast te stellen. Wat een voze maar loze werk- en genotsdag.

Tja kameraad, merkte ik op tegen een precies uitgeprate Juliaan, dat moet toch een van de enige keren geweest zijn dat gij met een broek vol goesting terug naar huis zijt gegaan. Uw beroep had u geen voldoening verschaft, want ik ben zeker dat gij dat mooie meisje ook wel had willen bevogelen. In het donker had toch niemand kunnen zien dat gij van de politie waart en zo had gij Viviane ook een pleziertje gegund: commissaris of niet, maar zij verdiende daar toch een kans om haar eigen poes de vrije baan te geven, niet om te poepen met een vrouw, dat kan niet, maar…

Hola hola, onderbrak Juliaan me, er volgt nog een verborgen staartje aan dit verhaal. Ik heb ’s anderendaags een van mijn informanten (= betaalde tipgever) gecontacteerd. Want ik wou hoe dan ook klaarheid in de duistere passage van zulke dame die mogelijks een prostituee in loondienst was, maar wij konden niks bewijzen. Dus ik belde Romain op, een garagist uit Tienen, die verdiende in den duik wat bij in het fluo-lampen milieu van de Hagelandse luxe-prostitutie. Wist hij via via misschien van die gore sekspraktijken in Voosdal, werd daar grof geld onder den toog betaald voor vettige seks met een bekoorlijk en vrij jong meisje dat er voor de vlugge verdienste kwam bijklussen? Romain raadpleegde meteen zijn goede maten van de plaatselijk hoerenmaffia en het pasklare antwoord werd mij nog diezelfde dag geserveerd: mijn veronderstelling klopte. Dat ging daar in het Pajottenland om betaalde seks, twee keer per week gedurende anderhalf uur, op voorhand (50 euro) af te rekenen bij de baas van Voosdal. Bingo, dacht ik, die hebben het aan hun seksrekker. Die patron is een pooier, hij vliegt de kooi in. Ik bedankte Romain uitbundig, ik beloofde hem een extra centje voor zijn meer dan deskundige inlichtingenwerk. Minuutje, zei Romain, ik veronderstel wel dat gij daar als man van het vak toch zeker gezien hebt wat daar in essentie het verschil uitmaakte. Ik dacht meteen aan die griet haar bolle tieten, die ronde kont en dat gladde ranke lijf, in het donker weliswaar. mijn verbeelding was op dat vlak van een uitstekende kwaliteit. Maar allee jong, riep Romain plots nogal heftig – beetje onrespectvol vond ik – dat was daar toch geen meisje, zelfs geen vrouw, maar een echte omgebouwde… vent. Miljaarde, ik was bedonderd en belazerd, er met mijn domme kop en lompe lijf vol geilheid stomweg ingetrapt. Binnen de kortste keren contacteerde ik commissaris Viviane. Die was in dezelfde mate met stomheid geslagen. Wij hadden daar op een schouwspel staan kijken van ouwere mannekes die hun lusten terug hadden kunnen opwekken door een jong poppetje (m) langs achter te… dekken. Viviane besloot om geen proces-verbaal op te stellen. Oké dacht ik, dat is dan uw verantwoordelijkheid, maar ik wist op dat moment heel goed dat zij in een hoogst erotische knoop lag met zichzelf: zij was als vrouw een mooie jongen, en hij (die zich daar liet analiseren) was een mooi meisje. Hoe viel dat samen te brengen in het hoofd van een (lesbische) persoon die dat in een officiële acte seksueel moest ontwarren? Romain zat er wel erg mee in dat hij ons zo met de neus op deze alternatieve neukfeiten had moeten drukken. Volgens hem was het een courant gebruik in de hoererij: men zette een soort ladyboy’s in om licht bejaarde jongens op te geilen.

Man man, zei ik hem, een mens verschiet toch van niks meer als het om seks gaat. Ik hoop echt dat gij hier de volgende keer met geen manneke van 20 jaar gaat zitten pronken, dan laat ik u de slagroom zelf oplikken. Enfin, we zijn nog altijd bevriend, Juliaan hokt nu samen met een rondborstige dame uit Diest, ze heet Brigitte (38). Soms vrijt ze ook met Romain, de grage infiltrant, én ze is… bi. Tja, in dat leven van Juliaan blijven de lusten een vrije rol spelen, volgens mij is dat het geheim van zijn eeuwige vrolijkheid.