Op mijn schitterende job bij de Private Veiligheid, waar ik meer dan tien jaar als verbindingsofficier was afgedeeld, zat een hoop schoon vrouwvolk. Als liefhebber van het genre had ik er echter niet zo veel oog voor, ik wou principieel mijn werk goed doen. Op dat vlak was ik nogal ouwerwets: eerst de plicht, daarna pas de pleziertjes, en die laatste hield ik voor mijn thuisfront. Omdat ik in die periode nog dolende was – ik wist niet waar la Nathalie woonde, dus ik dacht dat de grote liefde niet bestond – deed ik privé gedreven aan amoureuze experimenten, maar elke onderneming mislukte.
Mijn vrouwelijke collega’s op het werk supporterden niettemin voor mij, ik kreeg gratis tips, ze boden zich aan met warme raad en net niet met erotische daad. Hartverwarmend toch, maar ik liet het bekoelen in mijn broek en trachtte ze allemaal te vriend te houden, amicaal en ver van mijn bed. Ik had wel een aparte plaats in mijn hart voor Fatima, een rondborstige en theatrale blondine – met het perfecte Brigitte Bardot kapsel – die gewoonlijk met een hoog kirrend sexy stemmetje dienstmededelingen in mijn oor kwam fluisteren, waarvan ik duizelde: de toon waarop ze sprak stond immers haaks op de droge inhoud. Haar administratieve meldingen klonken als zwoele ontboezemingen, elk gesprek eindigde ze met een dubbel punt: de druk van haar tepels op mijn schouders waarmee ze het onderhoud afrondde. Ik moest telkens weer mijn rug rechten als Fatima mij langs achter was komen informeren (en pletten) met de stand van zaken in haar tettenkabinet: ik dacht aan affaires met ongehoorzame momenten. Ach, ik mocht haar wel, ze was bloedmooi van gezicht, maar voor de rest een toch wel opvallend rollend model: vanaf haar middel was ze extreem
omvangrijk, met een kont die haast een troon was om op te zitten en dijen waar meerdere mannen tegelijk op konden glijden. Ik keek er vaak naar en ik dacht: dit tafereel is helemaal niet lelijk, maar vormt zelfs een hoogst excentrieke vorm van schoonheid. Fatima stapte trots – extra large galant van gat – en op topsensuele manier heup- en kreunwiegend door ons werkplatform. Voor mij bestond ze echter voornamelijk uit haar bekoorlijke bovenkant, door dat angelieke gelaat – waarin haar amandelogen zwommen en haar sensuele mond glom van begeerte – met een verdiep lager haar fier gedragen borsten die blonken van het plezier dat ze leken aan te bieden.
Ik heb in gans mijn leven geen enkele vrouw ontmoet die zo onvolmaakt van figuur was, maar van wie tegelijk zulke bekoring uitging. Fatima moet minstens 150 kilo gewogen hebben, maar ze was haar volle gewicht in sexappeal waard.
En dat wist ze, ze was zich bewust van haar betoverende erotische uitstraling. Maar ondanks haar uiterlijk geflikflooi weet ik zeker dat ze in seksueel opzicht voor ons hoogstens een allumeuse was, ze kwam graag effe de vlam aan de pijp steken, maar tot het daadwerkelijke (euh) pijpwerk zal het nooit gekomen zijn. De man die zulke illusie met betrekking tot Fatima koesterde, liet ze bij manier van spreken met zijn broek vol goesting op zijn enkels staan. Ze speelde met niemands kloten, zo eerlijk en integer was ze wel, want bij haar thuis had ze een pronkjuweel van een kerel ter beschikking voor haar integrale kolos-kilo’s: dat was kloeke Richard, een dertien jaar oudere vrachtwagenchauffeur die bijkluste als (jawel) vrijetijdsmodel. Het ganse bureau van Fatima in Brussel stond vol met foto’s en prentjes van haar adonis, de unieke chauffeur voor haar liefdesvervoeringen, de exclusieve transporteur van haar sexy dikke erotiekverkeer. Richard was haar goddelijke minnaar, de man die haar meesterlijk besteeg en bereed, de enige die haar kon bestoken en bepoken met een knuppel die aan de maximale criteria voldeed. De rest is puur intuïtie en wat gewichtige techniek, geput uit authentieke liefde, zo vertrouwde Fatima me dat toe. Ze hield me voor een kenner, al was ik een maatje kleiner, althans voor haar.
Wat een straf karakter had die vrouw, fel en direct van taal, imposant van lijf en leden, brutaal in de omgang als een geile ambtenaar haar wilde verleiden of als een chef zijn wetten tegenover haar durfde te stellen. Ik was ooit aanwezig op een personeelsvergadering die onverwacht wat uitliep, het werd 16 uur, dat betekende normaal gezien “einde werkdag” voor Fatima. De dienstoverste ging echter onverstoord door (met zijn uitleg) en Fatima… ging ook onverstoord door, dat wil zeggen: ze stond recht en stapte op. Tegen de baas zei ze gewoon: sorry man, ik mag mijn trein niet missen, anders riskeer ik dat het avondeten voor onze Richard niet klaar geraakt. En Fatima liet ons zitten, ze kreeg daar zelfs geen opmerking, laat staan een sanctie voor, ze legde echt wel veel gewicht in de schaal.
Haar normale dagtaken voerde ze wel vlekkeloos uit, maar een uur was een uur voor haar. Ze verrichtte geen slag te veel, daarmee stak ze wel de loef af van de meeste ambtenaren die onder hun niveau presteerden. Fatima daarentegen had een zwaar eergevoel, ze stond op haar (kollossale) strepen, wie tegen haar (massieve) kar reed, kon vermorzeld worden, onder het zachte geweld van haar walsende borsten of onder de zwalpende rest van haar andere losse onderdelen: zij kon op haar eentje voor oorlog of vrede zorgen in ons bureel. Ze was vreselijk in het voordeel met haar vleselijke allure, en nogmaals… ze was toch een niet te bevatten schoonheid.
Een grote baas wou het ooit hard spelen, hij zei letterlijk tegen Fatima: ook gij moet hier uw plaats kennen. Die avond was het warm eten voor Richard niet op tijd klaar. Maar olala, Fatima reageerde op háár manier: ze was zo aangeslagen door dat affront, dat er niet alleen een dokter maar ook een psycholoog en een psychiater is aan te pas gekomen. Fatima kreeg een maand herstelverlof, vier zalige weken die ze met Richard op Benidorm doorbracht. Wij konden alles volgen via haar Facebook, we zagen haar (meer dan) breeduit op de costa liggen, met een liefkozende Richard aan haar warme flanken, ze verschroeide langzaam het zand met haar bloeiende boezem. Het ging al wat beter met haar aangetaste gezondheid (schreef ze als ondertitel bij een strandfoto), ze groette ons allen en zei zich helemaal niet te storen aan de duidelijk verbaasde blikken van andere strandgangers die nog nooit zulk vrouwelijk fenomeen – verpakt in een buitenmaatse bikini – hadden zien zonnen. Dat was hun probleem, verklaarde Fatima ons achteraf. Tja, en zo veegde die hoogst uitzonderlijke vrouw aan alles haar monumentale gat. Vaak ging ik niet akkoord met haar, maar meestal bezweek ik toch, ze dwong telkens weer respect af.
