Schrijven uit liefde, om het leven te vieren. Om de vrijheid en de blijheid gelijk te geven. Om de dood te weren, om met woorden onze dromen te realiseren. Ik schrijf haar teder neer, om hier bij haar te blijven, met het lichaam van mijn taal. Zij begeeft en bekent, ze tekent present.
Moet de burger, als is het voor even en in de geringste mate, zijn geweten overlaten aan de wetgever? Waarom heeft iedereen dan een geweten? Ik vind dat we in de eerste plaats mensen moeten zijn, en pas daarna onderdanen. …
Dit heb ik van mijn experiment op zijn minst geleerd: als iemand vol vertrouwen de richting van zijn dromen inslaat er ernaar streeft het leven te leven dat hij zich heeft voorgesteld, zal hij beter slagen dan hij op doorsnee …
Is het niet beschamend dat de mens een carnivoor dier is? Weliswaar kan hij leven en leeft hij in aanzienlijke mate door andere dieren buit te maken; maar dit is een ellendige manier van doen – zoals iedereen zal leren …
Ik vind het heilzaam om het grootste deel van de tijd alleen te zijn. Zich in gezelschap bevinden, zelfs in het beste, brengt algauw verveling met zich mee en leidt af. Ik houd ervan alleen te zijn. Ik heb nooit …
We verbeuzelen ons leven met kleinigheden. Een fatsoenlijk mens heeft nauwelijks meer dan zijn tien vingers nodig om te tellen, of in het uiterste geval kan hij daar nog zijn tien tenen bij optellen en de rest kan op een …
Gij die de openbare gelegenheden bestuurt, waarvoor is het nodig dat u straffen uitdeelt? Heb de deugd lief, en het volk zal deugdzaam zijn. De deugden van hoogstaande mensen zijn als de wind; de deugden van gewone mensen zijn als …
Elk pad behalve dat van jezelf is het pad van het noodlot. Blijf dus je eigen weg volgen.…
Zouden volken niet door middel van hun architectuur, maar juist door de kracht van hun abstract denken moeten trachten zichzelf gedenkwaardig te maken? Hoeveel bewonderenswaardiger is de Bhagavad Gita dan alle ruïnes in het Oosten! Torens en tempels zijn de …
De volgende ochtend werd ik meegenomen naar de Israëlische blokkades aan de uitgang van het kamp. De zoon des huizes mengde zich onder de kinderen en jongeren die de soldaten bekogelden met stenen. Ze staken ook autobanden in brand om …
Ditmaal had de kogel zich in de linkerschouder genesteld. Het bot was verbrijzeld. De splinters sloegen als projectielen door het lichaam.
Was ik maar zo’n filmheld die als hij gewond raakt, meteen weer opstaat en doorloopt! Ik voelde een ongekende …