In mijn onvolprezen geboortedorp Baalrode verliepen de seksuele aantrekkingskracht én de aanverwante praktijken tussen de geslachten (slechts 2, want ook die éne homo was getrouwd met zijn vrouw) op een traditioneel originele manier: er waren vaak intieme betrekkingen tussen volwassen mensen die overal ter wereld als abnormaal zouden beschouwd worden, maar bij ons kon er – in de jaren ’60 en ’70 –  ook nog “gewoon” gevogeld worden… door een van dag tot dag (en nacht) groter wordend… gat in de haag.

Daar werd dan wel vrolijk over geklapt, dat gaf wat sensatie in de 25 café’s en de uiterlijk kuise huisvrouwen droegen ook hun hete steentje bij in het doorseinen van wie met wie van bil ging in veld en wei. Onze meest vermaarde haagseksuoloog was nog wel een van de vier notabelen in het dorp. De adorabele deerne die gerieflijk haar geile lichaamseigen openingen door het reeds geciteerde gat stak, was een blozende boerendochter (Louisa), zo mals voorzien van gratis bepotelde marchandise dat die gaandeweg gemakkelijker aan de overkant van de haag geraakte. Onze vooraanstaande “Hagelander” (Mr. Gerard) was de begenadigde bezitter van een pienter stel hersens en zijn meegebracht gerief – van wiebelende ballen tot omhooggeheven piemel – boorden zich een weg naar de aangeboden erotische waar die Louisa hem met opgetrokken blouse en afgezakte rokken presenteerde. Haar witte boerinnenslip hing ter hoogte van haar knieën. Mr. Gerard, dat moet gezegd worden, was een acrobaat als het op spontaan poepen in de open natuur aankwam, en Louisa gaf zich volledig: borsten, kont en poes, alles liet ze aan bod komen. Haar man keek ondertussen de andere richting uit en de echtgenote van Mr. Gerard zat zoals gewoonlijk in de kerk, om zich daar met God te verenigen, of om net niet (of wel) in zondig gebed met zijn zoon Jezus te spelen. Ik denk achteraf: ze kwamen allen wederzijds aan hun trekken, en wie niet meedeed (zoals bijvoorbeeld de man van Louisa), die besliste slim: trek zelf, trek beter. Ach, ook de pastoor keek toe en bevredigde zich met helse hagenpreken die zijn heimelijk genot tot in de hemel ejaculeerden.
Mr. Gerard was een ecologische sekspraktijker avant la lettre en Louisa een zwoele dolle mina die een erotisch alternatief had uitgevogeld. O wat ben ik nog fier op ons bandeloze Baalrode, reeds van jongs af aan leerde ik dat seks de essentie is van ons aards bestaan. Geen heg of haag is daar te hoog voor, wie volhardt kan de kern en de kers van het leven overal penetreren.

Ik ga hier niet verder uitweiden over alle andere (talloze) volgelingen in dat soort vogelarij.
Ik citeer wel even uit de losse pols, een handgreep uit mijn boekhouding over de woelige inhoud van de onderbroeken met goesting: de fruitboer die zijn schoonste plukster onder de appelbomen pakte, en daarna haar moeder. Hij gaf ze (alle twee!) soms door aan zijn broer, of: de ontrouwe dorpsdokter die hield van het doortastend betasten van jonge meisjes en zelfs dagelijks oefende met de kamermeid van zijn statige vrouw, die zich op haar beurt onvoorzichtig liet neuken door hun hovenier, die haar zo graag knipte dat hij een ongewenst kindje bij haar verwekte. Ach, lachte meneer doktoor, hij opereerde dat accidentje wel weg. En om dat te vieren organiseerden ze de eerste gang bang in Baalrode, allicht ook in het ganse Hageland, wie weet zelfs in Vlaams-Brabant? Ik kan het niet zo zeker weten, ik was niet geïnviteerd omdat ik mijn plechtige communie nog niet had gedaan. Annemie (13), de dochter van Mr. Gerard – die laatste was er wél, samen met madam en meneer Louisa – was indertijd halvelings mijn lief. Die wist me stiekem te vertellen dat er tijdens die massale seksescapades ten huize van onze respectabele geneesheer der gemeente een wreed accident was voorgevallen bij een zeker standje dat de deelnemers bij wijze van spelexperiment verzocht werden om uit te proberen: een niet nader genoemd koppel, dat in het dagelijkse dorpsleven haast vreemden was voor mekaar, is daar onderling verbonden komen vast te zitten…
De man had zich zodanig door- en rondgeboord in het lichaam van de dame dat er krampen in de vouwen van de vrouw waren geschoten, en daar lagen ze dan, tegen en in mekaar geplakt, in hun seksuele bad van dorpse zonde die plots niet meer viel te stoppen. Het was daar meteen gedaan met feesten, de dokter heeft dan wat geïmproviseerde semi-gynaecolgische kunstgrepen moeten uithalen. Er zou ook een inspuiting aan te pas zijn gekomen (= uit het verslag van Annemie), zowel in de weke delen van de vastgenagelde madam als in de benepen buis van de heer. Hij neep zelfs zijn billen dicht omdat zijn kloten niet meer bewogen. Enfin, hun buitenechtelijke vereniging werd tenslotte gedaan gemaakt toen de ziekenwagen ter plaatse kwam en ze beiden van grote schaamte zo verschoten dat alles daar in de benedenste regionen opeens toch begon te verslappen. Ik neem het u niet kwalijk, beste lezers, als u moeite hebt om deze laatste anekdote te geloven, aanvankelijk geloofde ik Annemie ook niet.

Ter staving van die laatste mogelijkheid: mijn vriendinnetje was reeds van in haar prille puberjaren een communistisch gezind wicht. Ze was weliswaar de dochter van een dorpsaristocraat en haar pa had zich door zware ambtelijke fraude onmetelijk rijk kunnen foefelen – geen verband met de foef van Louisa – en dus was Annemie overgelopen naar de maoïsten en de stalinisten om voor herverdeling van de aardse goederen te pleiten. Om te beginnen wou zij de boeren en de arbeiders van Baalrode bevrijden. Daarom volgde zij de scheve schaatsen van haar vader Gerard en de drie andere aristocraten in het dorp nauwgezet op en bracht ze mij telkens op de hoogte als er zogezegde seksesbattementen waren geweest in de gemeente. Volgens haar het grootste en goorste verderf voor al wie te veel geld heeft (afgepakt van de armen). Dit alles serveer ik u dus als de versie van Annemie, de jonge blonde schone die zich later liet ombouwen tot een lelijke donkerrode vrouw die om te beginnen het persoonlijk bezit wilde afschaffen, met inbegrip van de inbezitname die haar vader Gerard pleegde langs het gat in de haag telkens hij met zijn hete steel in de gewillige Louisa verdween. Zij wou het aseksuele marxisme invoeren en penisnijd was daarbij het beginsel van haar strijd, erotiek was een overbodige luxe scandeerde zij. Ik zweeg, klein en geil. 

Maar, anderzijds, in Baalrode was werkelijk alles mogelijk als het om zondigen tegen elk gebod van onze parochiale God ging. En jaren later hoorde ik van een dorpskameraad de haast wetenschappelijke bevestiging van die bangelijke seks-verstrengelde anekdote (de strakke en starre krampstand) op de doktersparty. Zoiets was perfect mogelijk beweerde hij – als hoofdverpleger in een ziekenhuis – want in zijn kliniek hadden ze zelfs een bepaalde “apparatuur” om koppels die tijdens de copulatie in mekaar geklikt waren terug te verlossen. Die ongelukkigen werden omzichtig opgepakt, vervolgens in een gesofisticeerde medische “doos” gelegd en daarna met de ambulance overgebracht naar een spoeddienst om het vastgewrikte en verwrongen speelgoed van de geliefden te ontkoppelen. Dat moet dan net niet het geval geweest zijn bij onze Baalrodense occasionele feestpoepers. Maar toch, bijna  hadden wij in mijn seksueel buitensporige geboortedorp weer geschiedenis geschreven. Moge het een troost zijn voor de inwoners dat wij er minstens wegbereiders waren. Elke latere seksclub in het land is volgens mij schat- en gatplichtig aan Baalrode.
Tot spijt van rooie en momenteel reeds dooie Annemie (1954-2024), want erotiek – ook in al zijn uitbundigheid en uitspattingen – is zeker een legitiem te prijzen rijkdom. Het is van een goddeloze essentie, het opengewrikt gat in de geslotenheid van ons bestaan.