Begin 2024 was onze favoriete topdancing De Kroon in Scherpenheuvel een tijdje gesloten ten gevolge van het wanbeheer gepresteerd door een malafide gerante. Het unieke topondernemersduo Frans & David repte zich echter om de zaak op grandioze manier over te nemen. Dankzij deze geniale gasten bleven wij amper twee maanden dansloos, alhoewel, als de kriebels in benen en billen (en Nathalie haar borsten) te groot werden, begaven wij ons noodgedwongen naar een degelijke tweederangszaak dicht in de cultureel arme buurt van mijn geboortedorp Baalrode, namelijk dancing HIHA te Bergendal. Daar leerden wij naast een paar sympathieke inboorlingen ook het schitterende koppel Diane en Franco kennen.
Hieronder geven wij het korte relaas van de prachtige liefdesstory die zich tussen deze niet meer zo jonge tortelduifjes had afgespeeld. Ze waren beiden gevorderde 60-plussers die toch nog een gezellig seksnestje bij mekaar hadden gevogeld, we zagen hen innig verstrengeld dansen, mekaar teder liefkozen, immer in een tête-à-tête (Franco was Franstalig).
Hun verliefde kopjes aten mekaar bijna op tijdens een slow, hun nog steeds lenige lichamen vrijden zedig tijdens het swingen, alles aan die twee geliefden sprak van voor altijd bij mekaar blijven. Dat werd in zoveel woorden beaamd door Diane, die Nathalie op een schaars moment dat er niet gedanst werd, in vertrouwen nam. Hieronder volgt de story zoals verteld door de ene (schone) vrouw aan die andere (wondermooie) zielsverwante in de liefde. Diane verhaalt hoe het ooit begon…
De ouders van Franco waren Italianen die geëmigreerd waren naar België om aan de uitzichtloze armoede in hun thuisland te ontsnappen, de papa werd koolputter in de Limburgse mijnen. De arme man bezweek echter op vrij jonge leeftijd aan de gevolgen van stoflong, de mama bleef achter met twee kleine kindjes, een meisje en een jongen. Ze besloot om naar Italië terug te keren, ze nam haar dochtertje mee en haar zoontje liet ze in een Belgische instelling plaatsen, de moeder deed om goed te doen…
Franco verbleef op die manier tot zijn 19de op internaat, daarna stapte hij de vrije wereld in, maar zonder centen op zak en zonder bijstand van wie dan ook. Maar hij komt dan (op de tram) een Vlaams meisje (Isolde) tegen met wie het prettig praten is, zij nodigt hem thuis bij haar ouders uit, waar net een kamer is vrijgekomen van een vertrekkende huurder. Isolde kan bedingen dat de kamer wordt toegewezen aan Franco, zo kan deze alsnog een vaste uitvalbasis bekomen om zijn hogere studies aan te vangen. Het was zelfs niet 
verwonderlijk dat Isolde en Franco een liefdeskoppel werden, deels ook uit diepe erkentelijkheid voor Isolde die zijn reddende engel was geweest (zou Franco later aan Diane verklaren).
De twee trouwden en vestigden zich als kinderloos echtpaar voor de rest van hun leven in een grootstad, terwijl Franco de wereld afreisde uit hoofde van de directiefunctie die hij al snel bekleedde bij een Amerikaanse multinational.
Met een dik verdiend pensioen in zicht maakten Isolde en Franco zoveel jaren later mooie plannen om onbezorgd van hun (toch wel bemiddelde) “oudere dag” te gaan genieten. Maar stilaan was het alsof er zich een mist in de ogen en een waas in het hoofd van Isolde ging installeren, jawel, het ging onmiskenbaar om een opkomende dementie, traag maar onomkeerbaar. Franco sloofde zich uit voor zijn dierbare echtgenote, maar werd meer en meer machteloos. Even werd er overwogen om haar ergens te plaatsen, het was de bij momenten nog net wat heldere Isolde die zelf voorstelde: alsjeblief Franco, tracht toch nog voor mij te zorgen… terwijl ge gerust een andere partner moogt zoeken, voor al uw mogelijke behoeften als man.
Zo kwam Franco in contact met Isabelle, een pronte weduwe die pal in de buurt woonde. Er flakkerde een intense relatie tussen die twee op, zonder dat Isolde evenwel op de achtergrond verdween. Zowel Franco als ook Isabelle namen de (alsmaar groter wordende) zorg voor Isolde ter harte. Het ging eigenlijk om een aandoenlijke driehoeksverhouding, de nieuwe liefde ging gepaard met geloofwaardig verdriet, de trio-relatie leek quasi onmogelijk, maar ze deden het weliswaar, respect voor zulk altruïsme van verschillende kanten.
En toch, het noodlot dat Franco reeds meer dan een halve eeuw had achtervolgd, sloeg weer bikkelhard en ongenadig toe. Isabelle werd plots als door een vage langgerekte bliksem getroffen: haar helder verstand begon te falen, ze had precies de… mist en het waas van Isolde opgepikt. De diagnose van een reeks specialisten leek onverbiddelijk: ze leed aan dezelfde (opkomende) ziekte als Isolde: een pril maar definitief stadium van… dementie. De immer dappere Franco bezweek net niet van miserie, maar besloot dan maar weer verder te vechten. Hij nam de zorg voor twee aftakelende vrouwen op zich, niet minder trouw aan de ene dan aan de andere. De eertijdse weesjongen werd nu feitelijk de dubbele weduwnaar van twee geliefden die niettemin nog in leven waren, of wat daarvoor doorging.
Nathalie luisterde ademloos naar dit bewogen verhaal van Diane, terwijl zij met grote ogen (van bewondering) naar de stille Franco keek, die het verhaal van zijn nieuwe liefdespartner trachtte te volgen, maar het slechts met mondjesmaat verstond wegens zijn gebrekkige kennis van het Nederlands. De taal der ware liefde echter… die sprak hij meesterlijk.
Ten bewijze de rest van het verhaal uit de bekoorlijke mond van Diane…
Ik was zelf een leven lang doodongelukkig geweest in mijn huwelijkse staat met een norse en nurkse man. Toen hij tijdens corona overleed, heb ik geen traan voor die kerel gelaten. Ik besloot ook meteen om terug op stap te gaan, naar de dancings desnoods, niet zozeer om op het liefdespad te geraken, maar gewoon voor wat kennismaking met andere mensen. De eerste man die ik tegenkwam – hij vroeg me zeer vriendelijk ten dans – was een niet onknappe en uiterst hoffelijke zuiderling. Hij leek me een leeftijdsgenoot en ik was meteen in de ban van zijn zachte conversatie, zijn innemende blik, de rust die uit zijn ogen straalde, hij excuseerde zich ook dat hij geen Nederlands sprak, maar…
ik smolt gewoon instant weg voor die Belgo-Italiaanse adonis… Franco was de naam, aangenaam, bonjour mon amour, stamelde ik in gedachten, want ik werd ter plekke smoorverliefd op hem. En naar hij zelf nadien bevestigde: met hem geschiedde net hetzelfde. Jawel, liefde op het eerste gezicht bestaat, ik heb het met Franco ervaren en hij had een gelijkaardige sensatie. Sinds die eerste dans zijn we definitief samengebleven, we zien mekaar elke dag en dat gaat om het… allerdiepste “graag zien”, wij zijn één met ons getweeën.
Nathalie was sprakeloos, maar toch… wat dan met elk van die andere dames, beiden half of helemaal dement, de zorg daaromtrent?
Geen probleem hoor, had Diane meteen als antwoord klaar…
wij bekommeren ons nu te samen om Isolde en Isabelle. Ik word door hen aanvaard, precies alsof ik het natuurlijke verlengstuk ben van een universele liefde die zich om ons viertal heeft gedrapeerd. Franco is de enige man ter wereld die ik op zulke onbaatzuchtige manier had willen delen. Hij is als een angelieke aanwezigheid, een integere liefdesgod die mij meenam naar zijn hemel, wij leven en wij dansen sindsdien op een wolk van opperste geluk. Hij is mijn prinselijke engel, ik ben zijn prinses, zijn ster die hij plukte aan het firmament.
Wat een schoon verhaal, twee niet meer zo jonge geliefden die mekaar het eeuwige ja-woord hebben gegeven,
tot aan de laatste dans.