Toen ik pas in Leuven woonde, deed ik regelmatig een deel van onze gezinsboodschappen op de woensdagmarkt van Kessel-lo. Ik ging dan ook bij het viskraam langs, waar ik meer dan gul bediend werd door een erg volkse en gezond rondborstige dame van middelbare leeftijd, ze had zo te zien net mijn moeder kunnen geweest zijn. Ik kreeg gewoonlijk 100 gram extra bovenop mijn bestelling, gratis en mét de glimlach van deze vismadam. Op zekere keer flapte ik er spontaan uit: amaai zeg, zo veel, als dat maar niet zwaar op mijn maag gaat liggen, wie weet geraak ik daar straks niet van in slaap. Haar instant antwoord klonk als volgt: dan komt ge maar bij mij langs, ik weet daar een wondermiddel voor… en ze wees zonder verdere woorden maar met een vettige knipoog naar haar adres en telefoonnummer op het inpakpapier. Die nacht kon ik inderdaad moeilijk de slaap vatten, ik dacht haast constant aan die weelderig voorziene deerne: lag die inderdaad slechts luttele kilometers verder zwoel te woelen en warm op mij te wachten? Enfin, ik was nog maar pas getrouwd, ik had thuis een zoveel jongere vrouw, ik wou geen seksuele inbreuk plegen op ons kersverse huwelijk, maar toegegeven, de geile verleiding loerde ontzettend groot om de hoek.

We zijn een paar decennia later, ik ga niet meer naar de markt in Kessel-lo, vrouwelijke vissen heb ik later wel op andere plaatsen gevangen, overal vond ik vijvers met gewillige lijven, tot de finale verzadiging toesloeg. Ik ben nu gelukkig gehuwd. Ik vis nu in mijn eigen vijver, lekker thuis bij mijn verrukkelijk sexy echtgenote. Als ik nog eens op die seksplek (het De Becker Remy Plein) van die eerste levensgrote verleiding passeer, dan geneer ik me nog steeds voor de vele scheve schaatsen die ik later wél gereden heb. Maar ik denk ook aan een dokter die daar nu “resideert”, een niet onknappe dermatoloog (v) bij wie ik meerdere keren in mijn blootje lag, op haar expliciete vraag, weerloos naakt op haar tafel.

Ik ben bijna 25 jaar langsgegaan bij dokter RL, vanaf het prille begin van haar praktijk tot eind vorig jaar, toen vond ik plots dat het genoeg was geweest. RL had mij en Nathalie in vertrouwen genomen over de problemen die ze had met haar jongste dochter, dat meisje was smoorverliefd geraakt op wat zij – als bezorgde mama – een ziekelijke narcist noemde. Wij verleenden een luisterend oor en konden tijdens het checken van onze blote huid al vrij snel concluderen dat het eerder om een moslimfundamentalistische Arabier ging voor wie vrouwen eerder minderwaardige wezens zijn, zeker een 18-jarige Vlaamse die hij zonder veel tegenkanting naar zijn pijpen liet dansen, en aan haar moeder had hij lak. Zo simpel was dat, Nathalie sloofde zich (bezorgd) uit om RL dat tactvol duidelijk te maken, zij mailde hierover nog een paar keer met RL, die dan met de nodige haperingen antwoordde, zij aarzelde om de harde waarheid in te zien: haar dochter was eigenlijk in handen van een jihadi gevallen. Dat is een diagnose waarmee je in een hyperwoke en donkerrode gemeente als Kessel-lo zomaar niet wegkomt, het zwaard van racisme hangt er boven de hoofden van elk nog weldenkend mens en RL… dacht aan haar talrijke extreem-linkse cliënteel, dit kon haar commerce schaden. Daarom ging zij niet zo vlot mee in ons nuchter oordeel, wij raakten hierbij aan de ook in haar praktijk geheiligde multiculturaliteit: blijf van de islam af! Nog zo’n aspectje waar RL zich liet aan kennen: zij sprak Nathalie steeds aan met “beste” in haar mails en zij ondertekende met “dokter RL”. Het ging echter om een strikte privé aangelegenheid, mijn echtgenote gaf haar gratis advies op een discreet familiaal terrein waarbij minstens de mentale gezondheid van haar 18-jarig kind in het gedrang kon komen, wie weet met mogelijke fysieke schade in de totaal onderdanige situatie van minderwaardige vrouw die enkel dient om haar man te gerieven. Hoe meer onfrisse details RL ons gaf over dat islamitische bandietje, hoe meer dat ze ons ook probeerde af te weren, het was allemaal zo dubbel voor haar, ze moest onze waarden aftoetsen tegenover de woede die ze zich op de hals zou kunnen halen bij haar politiek correcte en kosmopolitisch entourage in Kessel-lo. Wij zaten opeens oncomfortabel op de huid van de… huiddokter. Dus ging ze door met ons niet te tutoyeren, wij waren slechts “beste” en zij bleef “dokter”, als mens kwamen wij geen stap dichter, maar voor haar dochter klapte het net verder… dicht. Wij besloten dus te stoppen met deze bereidwillige hulpverlening aan een medisch hoog gespecialiseerde dame die niet van haar zelf geïnstalleerde piëdestal – een fake podium – kon afdalen, zelfs niet om de eer en de gezondheid van haar dochter (18 jaar!) te redden.

Uiteraard vind ik dit spijtig, want ik had persoonlijk reeds meer dan 20 jaar een (volgens mij toch) uitstekende band met deze niet onknappe madam. Zonder problemen trok ik mijn kleren voor haar uit, inclusief de slip, omdat zoiets medisch verantwoord was (had zij mij in het begin uitgelegd). Onze gesprekken gingen gewoonlijk door terwijl ik in mijn blote flikker op haar tafel lag en zij mijne zizi inspecteerde, ne keer naar links en ne keer naar rechts, ne keer oppakken en ne keer neerleggen, het gekende protocol waar ik geen aanstoot aan nam, ook een mogelijke opstoot bedwong. Ik voelde me behaaglijk en op mijn gemak bij deze zachte dame, ze lachte met mijn kwinkslagen terwijl ze rap maar handig met mijn ballen speelde: alles voor de controle! Dit toch wel lichtjes frivole nazicht liep door tot mijn nieuwe en definitieve partner Nathalie op het toneel verscheen, ik ging nog wel uit de broek en helemaal bloot voor RL, maar die wat rare intimiteit was toch flink bekoeld.
Al bij al een onverkwikkelijk verhaal vind ik. Er was in mijn beleving een raakvlak geweest tussen een stiekeme (niet expliciete) erotiek en de sluimerende wensen van de huidhunkerarts die zich op de uiterste grens van haar deontologische zone had gewaagd. Nathalie had die (precies) nogal lang gekoesterde goesting van RL in de kiem gesmoord, laten imploderen tot er niks meer nog kon van rechtstaan, pal in het gezicht van de vorsende en (door)tastende dokter. Vaarwel “beste” mens, mailde ik haar af.

Als u dit ervaart als pikante anekdotes, dan kan ik u verstaan lieve lezers. Voor mij was het echter ook twee keer oncomfortabel, want op datzelfde plein in Kessel-lo werd ik – van halvelings tot geheel… heet – geconfronteerd met zowel een hitsige visvrouw als met een (s)linkse dokter die me telkens zonder slip verkoos… tenzij ik een ongebreideld geile fantasie heb, dat kan ook zijn, maar dan kwam de initiële aanleiding toch minstens van die warme dames.
Ach, zo lang de erotiek maar vrij en vrolijk is, laat ons vooral ver wegblijven van de seksloze haatsharia!