Op een vroege zondagnamiddag in augustus hoorden wij in de hall naast ons dakappartementje opeens hevig gestommel, precies alsof een paar werkmannen hoogdringend een klus kwamen klaren, misschien een taak die niet kon wachten tot in de normale werkweek. Wij gingen uit gezonde betrokkenheid een kijkje nemen en zagen twee allochtone jongemannen, beiden getooid met een Arabisch baardgewas, die blijkbaar na veel gemorrel de kast van de liftmotor hadden opengekregen, eventueel losgewrikt.
Wij waren hoogst verwonderd dat deze werkzaamheden op een zondag moesten plaatsvinden, en vergeef me de wellicht incorrecte bedenking maar… instant dacht ik aan linke moslims die hier waren binnengedrongen met verkeerde bedoelingen. Zoals steeds had ik hierover spontaan hetzelfde gedacht als mijn vrouw, die het zaakje evenmin betrouwde en bijgevolg overging tot de vraag: dag heren, mogen wij weten wat jullie hier komen doen op ons privé terrein zonder dat wij verwittigd zijn door de beheerder of de conciërge van onze blok? Geen probleem madammeke, klonk het direct en zeker niet onvriendelijk: wij komen gewoon voor de asbestcontrole. Hallo, reageerden wij tegelijk, waarom kan dat niet tijdens de week? Ach, lachten ze onze vraag weg, zondag is voor ons evengoed een werkdag, ze voegden er net niet aan toe: onze heilige dag valt op vrijdag, moskeefeest! Toch waren wij niet gerustgesteld, want ze droegen noch beschermende handschoenen noch andere veiligheidskledij.
Maar hoffelijk waren ze wel, daar gaan we niet op afdingen. Op onze vraag wie hen de sleutels van onze blok had overhandigd, konden ze niet meteen antwoorden, het betrof een hen niet bekende verantwoordelijke man van het beheerderskantoor. Toch even voor de volledigheid meegeven: ze waren in  het bezit van een dikke zak vol sleutels, die we hen lukraak – trial en error – zagen hanteren toen we hen een eindje volgden tijdens hun rondgang. Ook op het dak moesten ze hoogdringend de asbest gaan controleren, mét foto’s en filmpkes die ze maakten met hun I-pad. Zo bizar allemaal, maar de baardmannen bleven maar lachen, kwinkslag hier, grapje daar, niks aan de hand meneer, wij doen ook maar ons werk, geen zorgen maken hoor madam, wij zijn dadelijk weer weg. En inderdaad, opeens waren ze vertrokken, ze lieten geen spoor achter, noch een document voor ons ter staving van hun verrichte arbeid, laat staan hun namen, hun firma bestond slechts uit drie initialen die vaag vermeld waren op hun T-shirt.

Wij hebben achteraf nog wat zitten rondbellen naar mensen uit de beheerraad van onze blok om toch maar enige bevestiging te krijgen van de komst én de noodzaak van deze asbestcontroleurs op zondag. Niemand kon deze werkzaamheden plaatsen of verduidelijken, we hadden slechts één geluk: onze zogezegd plezante baardgasten waren gefilmd door de bewakingscamera’s in de inkomhall. Voor onze conciërge bleken ze totaal onbekend, hij was ook verontrust over de binnendringing met behulp van die zware zak met sleutels, zo te zien het ideale gerief voor dieven. Dus over naar de politie, hier moesten dringend “vaststellingen” gedaan worden voor een proces-verbaal en vervolgens een spoedonderzoek door de recherche. Wij zeiden tegen de inspecteurs die al snel ter plaatse waren: bij de terreuraanslagen in Zaventem en Maalbeek is er waarschijnlijk ook eerst een “onschuldige” verkenning geweest alvorens het boeltje explodeerde, wij aarzelden allerminst om tot een etnische profilering van de twee verdachten over te gaan, we veegden zonder gewetensconflict ons gat aan te verwachten verwijten over racisme ten overstaan van islamieten, onze eigen veiligheid en die van onze medeburgers (een paar honderd daar ter plekke) vonden wij belangrijker dan gezever over raciale vooroordelen. De aanwezige politiemensen waren uiteraard verbaal voorzichtiger, maar gaven ons zeker geen ongelijk. Ze waren prioritair geïnteresseerd in de bewakingsprentjes van die rare baardventen en de dienstchef schreef de naam van de firma, in casu die drie initialen, vluchtig neer met een balpen op… zijn hand. Tja, dat leek me niet erg professioneel, en nog bedenkelijker werd het toen ze ons aanraadden om door de conciërge te laten natrekken of er aan de binnenkant van de liftkast onregelmatigheden waren vast te stellen, dat was een “onderzoeksopdracht” die door… ons moest uitgevoerd worden, tiens, was dat per definitie niet hun werk? Wij mochten hen daarna het eventuele verdachte resultaat per mail overmaken. Vervolgens hielden zij de zaak voor bekeken, er werd ons geen verhoor afgenomen, geen enkele geschreven verklaring leek nodig, zelfs ons beider identiteit werd niet genoteerd, hun politionele vaststellingen bestonden uit één vage krabbel op een (toch wel vrij tamme) hand.

Wij voelden ons geen klein beetje in de steek gelaten in een zaak die gebeurlijk zelfs om het voorstadium van een terreurdaad had kunnen gaan. Ik deed nog een vertwijfelde poging toen ze reeds vertrekkensklaar in het deurgat stonden: jullie gaan ons toch op de hoogte houden van het navolgend onderzoek, gewoon kwestie van ons en de medebewoners gerust te stellen dat we hier met geen acuut veiligheidsprobleem zitten? Tja, antwoordde de chef, dat ligt wat moeilijk, we mogen immers nooit de privacy van mensen schenden… in de woke terminologie van de huidige politiediensten wil dat zeggen: de potentiële daders krijgen reeds vooraf de nodige bescherming, wij mogen hen niet schaden “als slachtoffer”… Wij waren beiden verbijsterd, want de mogelijke slachtoffers, dat waren wij toch. Enfin, we mochten wel een mailtje sturen met de vraag of hun onderzoek verontrustwekkende resultaten had opgeleverd, dan zouden zij nagaan om te zien in hoeverre zij hierop een antwoord konden geven. Onze mail werd verstuurd drie dagen na de feiten, wij hebben nog steeds geen respons van de politie ontvangen, wij zijn ondertussen reeds vele maanden later. We hebben dit geval van verregaande nalatigheid door onze lokale politie voorgelegd aan het Comité P, hopelijk worden ze op het matje geroepen wegens het verzuimen van hun (door de burgers) duur betaalde zondagsplicht, want ik weet uit mijn (gewezen) gelijkaardige werkervaring dat hun premie voor weekendprestaties niet min is. Daar mogen ze wel wat meer voor doen dan zomaar eens “toeristisch” langsgaan bij de mensen. Gesteld dat onze blok hier – geheel of gedeeltelijk – ontploft was, bijvoorbeeld uit protest van een paar rare en dwaze islamieten tegen de oorlog in Gaza, dan hadden wij het misschien niet meer kunnen naverteld hebben en dan was er minstens een regeringscrisis losgebarsten omwille van twee compleet ongeïnteresseerde politiemannen die nonchalant op zondagswandeling waren geweest.

Enfin, wij leven nog, en het navolgend onderzoek hebben wij zelf verricht, helemaal tégen het expliciete advies van die twee champetters, want dat hadden ze ons plechtig verklaard bij hun vertrek: de rest doen wij wel. Dat klinkt nu vrij vertaald als: niks dus. De zaak is – wat onze eigen inbreng betreft – afgerond, wij hebben onszelf tot nader order min of meer veilig verklaard, het gaat niettemin om een dossier vol anomalieën en hiaten, niemand kon ons formeel bevestigen dat er om een asbestcontrole op zondag gevraagd was. Maar baat het niet, dan schaadt het niet, zo grapte een slappe paljas van de beheerraad, wij verdenken hem dat hij een vals kameraadje is van de politie. Benieuwd of onze nationale Staatsveiligheid, eventueel geactiveerd door het comité P,  dat ook zo vindt. Wordt vervolgd, denkelijk én wenselijk explosief: voor de politie, niet voor ons.

Toch rare tijden waarin – zodra het woord moslim valt – zelfs de politie zich direct begint in te dekken, ze maken dan van een in theorie niet ondenkbare aanslag meteen een geval van slachtofferschap, en de daders worden… wij, want we tasten de privacy aan van potentiële terroristen. Voor wie meent dat ik overdrijf, wel, denk dan nog eens aan de bomexplosies op een luchthaven en in een metrostation, waarom dan niet in een appartementsblok waar een zelfde massa mensen woont. Tel uit je verlies, luie lieden van de politie.

PS: U zal zich terecht afvragen waarom die twee “controleurs” – verondersteld dat ze eventuele terreurplegers waren – dan zo amateuristisch te werk gingen, bijvoorbeeld al in het besef dat ze gefilmd werden door voor de hand liggende bewakingscamera’s. Tja, ik stelde me eveneens die vraag en daarom legde ik ze op de valreep nog voor aan de politie-inspecteurs. Het antwoord van de dienstchef was kort en bondig: ge zoudt er van verschieten meneer hoe stuntelig moorddadige extremisten vaak handelen bij hun voorbereiding van een calamiteit… Ik hoop dat u nu in dezelfde mate uit uw lood zult geslagen zijn als ik, dit kwam uit de mond van een “vakman”, die vierkant zijn gat veegde aan de noodzakelijke opsporingen en ons in het ongewisse liet over het mogelijk gevaar dat ons boven het hoofd hing.

PS-bis: eind september 2025 bracht ik het Comité P op de hoogte van het amateuristische optreden van de Leuvense politie, inclusief hun niet-berichtgeving aan ons inzake een mogelijk veiligheidsprobleem voor onze blok – comité P antwoordde al snel dat het dossier was overgemaakt aan de Dienst Intern Toezicht van Lokale Politie Leuven – begin februari 2026 berichtte ik het Comité P dat ik nog steeds geen respons had gekregen van die dienst Intern Toezicht – eind mei 2026 had ik nog steeds geen antwoord, noch van Comité P, noch van Politie Leuven, en daarom maakte ik gans het relaas over aan het toezichtsorgaan op comité P, zijnde de voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, met name Peter De Roover (NVA) – op 6 juni (minder dan een week na mijn brief aan de Parlementsvoorzitter) kreeg ik antwoord van… Lokale Politie Leuven (dienst Interne Controle) met… verontschuldigingen voor hun laattijdig antwoord (nogmaals: feit van augustus 2025!), plus de bevindingen van de vaststellende ploeg: ze hadden geen strafbare feiten kunnen vaststellen, en dan deze verbijsterende slotzin: gelet op uw ongerustheid, hielden wij eraan u hiervan in te lichten (nogmaals: 10 maanden te laat!), én de Kamervoorzitter van ons Federaal Parlement had hiervoor moeten interveniëren! Dit is toch om te ontploffen van koleire… enfin,  we hebben de commotie overleefd, onze gezondheid is niet aangetast door de explosie van een echte bom… maar de verdienste van onze politie was: NIHIL.